تعداد کشورهای جهان در سال 2026؛ پاسخ قطعی به همراه توضیح اختلاف آمار
تا حالا این سؤال ساده ولی دردسرساز به ذهنت خورده؟ «بالاخره تعداد کشورهای جهان چندتاست؟» احتمالاً گفتی خب معلومه دیگه… یه عدد مشخص. ولی همون لحظه که تو گوگل میزنی، با 193، 195، 197 روبهرو میشی و یه ابروت میره بالا. نگران نباش، تو تنها نیستی. خیلیها همینجا گیر میکنن.
ببین، این یکی از اون سؤالهاییـه که جوابش سادهست اگر بدونی از کدوم زاویه نگاه میکنی. بیا با هم، آرومآروم و بدون پیچوندن، برسیم به یه پاسخ قطعی. قهوهت رو بردار، شروع کنیم.
تعداد رسمی کشورهای جهان در سال 2026
اگه بخوای یه جواب رسمی، تمیز و قابل استناد داشته باشی، اینه:
تعداد کشورهای جهان در سال 2026 برابر با 193 کشور است.
این عدد بر اساس کشورهای عضو سازمان ملل متحد بهدست میاد. یعنی همون مرجعی که تقریباً همه دنیا قبولش دارن. 193 کشور عضو رسمی دارن که رأی میدن، قرارداد امضا میکنن و توی تصمیمهای بینالمللی نقش دارن.
پس اگه دانشآموزی، دانشجویی، معلمی یا قراره جایی عدد «رسمی» بنویسی، بدون معطلی همون 193 رو بنویس. خیال خودت رو راحت کن.
کشورهای عضو سازمان ملل دقیقاً یعنی چی؟
عضویت توی سازمان ملل شوخی نیست. هر کشوری باید:
- حکومت مشخص داشته باشه
- کنترل سرزمین خودش رو در دست داشته باشه
- و از طرف اکثریت کشورهای عضو، به رسمیت شناخته بشه
بعدش هم رأیگیری میشه. اگه رأی بیاره، خوش اومدی به باشگاه 193تاییها.
پس این اعداد 195 و 197 از کجا میان؟
اینجاست که ماجرا یهکم جذاب میشه. چون بعضی منابع میگن 195 کشور، بعضی حتی 197. چرا؟ چون دارن با تعریف «کشور» بازی میکنن.
عدد 195؛ داستان واتیکان و فلسطین
خیلیها میان و میگن: خب، 193 کشور عضو سازمان ملل داریم، بهعلاوه:
- واتیکان (دولت-شهر مستقل)
- فلسطین (عضو ناظر سازمان ملل)
جمعش میشه 195. از نظر عملی هم این استدلال بدی نیست. هر دو ساختار حکومتی دارن، روابط دیپلماتیک دارن، ولی عضو کامل سازمان ملل نیستن.
عدد 197؛ وقتی تایوان هم وارد بازی میشه
بعضی منابع یک قدم جلوتر میرن و تایوان رو هم کشور حساب میکنن. تایوان عملاً مستقل اداره میشه، اقتصاد قوی داره، انتخابات برگزار میکنه… ولی از نظر سیاسی، خیلی از کشورها بهخاطر چین، رسماً بهعنوان کشور مستقل به رسمیت نمیشناسنش.
اینجاست که عدد 197 ظاهر میشه. ولی حواست باشه، این عدد رسمی جهانی محسوب نمیشه.
اصلاً «کشور» یعنی چی؟
سؤال خوبیه. چون ریشهی همه این اختلافها همینجاست.
تو حقوق بینالملل، یه کشور باید چهار تا چیز داشته باشه:
- جمعیت دائمی
- سرزمین مشخص
- حکومت
- توانایی برقراری روابط خارجی
ولی… (آره همیشه یه «ولی» هست)
داشتن اینا بهتنهایی کافی نیست. شناسایی بینالمللی هم خیلی مهمه. یعنی بقیه کشورها تو رو قبول داشته باشن.
تفاوت کشور، دولت و سرزمین
اینا رو قاطی نکنیم:
- کشور: واحد سیاسی-حقوقی مستقل
- دولت: ساختار ادارهکننده کشور
- سرزمین خودمختار: منطقهای با اداره داخلی، ولی نه لزوماً کشور مستقل
خیلی از اشتباهات آماری دقیقاً از همینجا شروع میشن.
کشورها و سرزمینهای با شناسایی محدود
حالا برسیم به اون بخش خاکستری که همیشه بحثبرانگیزه.
تایوان، فلسطین و واتیکان؛ هر کدوم یه داستان
تایوان: از نظر عملی مستقل. از نظر سیاسی؟ داستانش پیچیدهست.
فلسطین: بیش از 130 کشور به رسمیت شناختنش، عضو ناظر سازمان ملله، ولی عضو کامل نیست.
واتیکان: کوچیکه، خیلی کوچیک. ولی کاملاً مستقله و روابط دیپلماتیک داره.
همین تفاوتها باعث میشه آمارها بالا و پایین بشن.
نقش سازمان ملل در تعیین تعداد کشورهای جهان
واقعیت اینه که وقتی حرف از «عدد رسمی» میزنیم، همه نگاهها میره سمت سازمان ملل. نه چون بینقصه، بلکه چون مرجع مشترکه.
عضویت توی سازمان ملل نیاز به رأیگیری داره و سیاست هم بیتأثیر نیست. بعضی کشورها سالها منتظر میمونن و پذیرفته نمیشن.
پس سازمان ملل داوره، نه قاضی مطلق. ولی فعلاً بهترین معیار موجوده.
آیا این عدد در آینده تغییر میکنه؟
راستش؟ بله، ممکنه.
تاریخ نشون داده کشورها میتونن:
- تجزیه بشن
- با هم ادغام بشن
- یا مناطق جدیدی مستقل بشن
ولی این تغییرها کندن. خیلی کند. پس حداقل برای سال 2026، همون 193 رو محکم نگه دار.
حرف آخر، خودمونی
اگه یکی ازت پرسید «تعداد کشورهای جهان چنده؟» حالا دیگه میدونی چی بگی:
رسمی؟ 193.
با احتساب بعضی مناطق خاص؟ 195 یا 197.
و مهمتر از عدد، دلیل اختلاف رو هم بلدی توضیح بدی. همین یعنی تو یه سر و گردن بالاتری.
اگه به جغرافیای سیاسی علاقه داری، شک نکن. این تازه اولشه. دنیا پر از داستانهای مرزی جذابه.
