برای این تحقیق عدهای از ساکنان شهر لستر داوطلب شدند.
قرار شد آنها هر روز از یک نوع روغن یا چربی برای طبخ غذا استفاده کنند و بعد باقیمانده روغن مصرفی را جمعآوری کنند تا در دانشکده داروسازی دانشگاه دومونفورت آزمایش شود.
در آزمایشگاه این دانشکده، به جز آزمایش باقیمانده روغنها، در شرایط آزمایشگاهی هم انواع روغن را تا دمای سرخکردن حرارت دادند و بعد آنها را آزمایش کردند.
برای این تحقیق این روغنها انتخاب شد: روغن آفتابگردان، روغن ذرت، کره، روغن زیتون تصفیه شده و روغن زیتون فوق بکر
روغن زیتون بکر، روغن زیتونی است که در تولید آن از هیچ ماده یا روش شیمیایی استفاده نشده است.
ساختار مولکولی روغن در دمای حدود ۱۸۰ درجه سانتیگراد، در ترکیب با اکسیژن هوا (اکسیداسیون) تغییر و آلدئید و پراکسیدهای لیپیدی تولید میکند.
این اتفاق در دمای اتاق هم میافتد، اما بسیار کندتر است. ترشیدگی روغن نتیجه همین فرآیند است.
خوردن یا استنشاق آلدئید، حتی به مقدار کم احتمال بیماریهای قلبی و سرطان را افزایش میدهد.
“روغن ذرت و آفتابگردان تا وقتی خوبند که برای پخت و پز یا سرخ کردن حرارت نبینند.”
“این یک واقعیت ساده شیمیایی است که چیزی که برای سلامتی خوب است وقتی به دمای سرخ کردن میرسد به چیزی کاملا ناسالم تبدیل شود.”
روغن زیتون، روغن کانولا، کره و چربی غاز آلدئید بسیار کمتری تولید کردند. علت این است که این روغنها اسیدهای چرب تکاشباع یا اشباع (زیادی دارند و این چربیها در مقابل حرارت مقاومترند. در واقع چربیهای اشباع تقریبا بر اثر حرارت اکسید نمیشوند.
